ikbuçuk - üş yaÅŸlarında, pembe kıyafetler içinde ve saçları pembe tokalar ile yanlardan iki kuyruk halinde tutturulmuÅŸ bi’ kız çocuÄŸu, yanında bi’ büyüğü ile koridorda sakin adımlarla yürürken, aniden ıslıkla bir ezgi çalmaya baÅŸladı. :::) büyüğü; ani bi’ hareketle aÅŸağıya (çünkü gerçekten minicik bir kız, aÅŸağıda minik adımlarla yürüyen ÅŸirin bi’ ÅŸey), minik kıza doÄŸru bakıp, ona doÄŸru hafifçe eÄŸilerek, ÅŸaÅŸkınlık ve gülümseme dolu bir ifade ile “a-a! sen ıslık çalabiliyoosun!?” diye bağırdı. ufaklık, ıslık çalmayı çok kısa bi’ süre daha sürdürdüğü esnada ve sonrasında istifini bozmadan yürümeye devam ederken, büyüğü hala hayretle ufaklığa bakarak yürümeye çalışıyordu. kesinlikle görülmeye deÄŸer bir sahne idi! az sonra kahvaltı salonuna ulaÅŸtıklarında, salondan büyüğün sesi geliyordu: “ıslık çalabiliyooo!”. kahvaltı salonuna koÅŸup, “ilk ıslık çalan ufaklığaaaa, müessesemizden hapharika bi’ çiikooulataaaaÄŸ!” diye bağırmak istiyorum ama ne cesaretim, ne de çikolatam var ne yazık ki. :::(:::